Hamshahri corpus document

DOC ID : H-750704-6256S1

Date of Document: 1996-09-25

توسعه ناپايدار، راه بي بازگشت تايوان نگاهي به پيامدهاي زيانبار آلودگي محيطزيست در روند صنعتي شدن تايوان - (واپسين بخش ) بي علاقگي مقامات دولتي و نخبگان سرمايه داري تايوان از علل عمده شكست برنامه هاي حفاظت محيط زيست است اشاره: در واپسين بخش از سلسله مقالات مربوط به پيامدهاي زيانبار آلودگي محيطزيست در تايوان، موانع عمده اي كه بر سر راه كاهش اين آلودگي ها وجود دارد بررسي شده در است سال 1982 پس از اعتراض سخت و مداوم مردم در مورد انحطاط وضع محيطزيست در تايوان بخش حفاظت محيطزيست تاسيس شد و در سال 1987 به صورت اداره حفاظت محيطزيست تكامل يافت. ديري نگذشت كه معلوم شد از اين اداره با 320 كارمند و با سرعت و ميزان انحطاط محيطزيست در تايوان، كاري ساخته نيست. از آنجا كه آلودگي و آلايندگان در سراسر جزيره پراكنده اند، اين اداره قادر به كنترل آنها نيست و بيشتر قوانيني كه در مورد محيطزيست وضع شده اند، اجرا نمي شود. حتي اگر كارخانه ها جريمه شوند يا آن را نمي پردازند يا پرداخت جريمه را به هزينه تجهيزات تسهيلات براي كنترل آلوده سازي ترجيح مي دهند. گزارش سالانه اداره حفاظت محيطزيست نشان مي داد كه در سال 1989 اين اداره 828 و 182 احضاريه با جريمه كل 374 ميليون (كمي بيشتر از يك ميليون دلار امريكا ) يعني فقط 70 دلار امريكا براي هر احضاريه صادر كرد. به ندرت كارخانه ها بسته يا تعطيل مي شدند. در ده سال گذشته فقط ده كارخانه به خاطر آلوده سازي بسته شدند. در يكي از بررسيهاي اداره حفاظت محيطزيست از وضع پالايش زايدات صنعتي در فاصله سالهاي 1984 و 1988 معلوم شد كه /1 632از كارخانه مورد بررسي 72 درصد آنها هيچ گونه امكاني براي پالايش نداشتند و در بررسي ديگر در سال 1987 معلوم شد كه در ميان صنايع تايوان سرمايه گذاري در كنترل آلودگي /2 8فقط درصد سرمايه گذاريها را تشكيل مي دهد. اين رقم بسيار كمتر از هزينه اي است كه امريكا /4درصد ) ) 3 ژاپن /3درصد ) ) 6و آلمان غربي /7درصد ) ) 4صرف اين منظور مي كنند. فقدان كنترل آلودگي در تايوان خيلي بيشتر از آن است كه از ارقام بالا برمي آيد، زيرا سه كشور ديگر از مدتها پيش اقدامات كنترلي خود را آغاز كرده اند، در حالي كه تايوان همين اواخر دست به اين اقدامات زده است. براي همين بعضي از طرفداران حفظ محيطزيست از آن مي ترسند كه درمان اين آشفته بازار زيست محيطي دير شده باشد. مشكل واقعي نه اداره حفاظت محيطزيست بلكه بي علاقگي نخبگان دولتي و سرمايه داري در مهاركردن مشكلات محيطزيست است. با اينكه دولت كومين تانگ اهميت مشكل را تشخيص مي دهد، از ترس كاهش قدرت رقابت توليدات تايوان در سطح جهاني و دلسرد كردن سرمايه گذاريهاي داخلي و خارجي، مايل به محدود كردن آلايندگان نيست. گذشته از اين دولت تحت نظارت كومين تانگ و بنگاههاي حزبي خود بزرگترين آلايندگان هستند. در يك بررسي از آلودگي صنعتي در سال 1986 معلوم شد كه از 236 آلاينده بزرگ در تايوان 34 آلاينده بنگاههاي عمومي بوده اند. درواقع بسياري از مردم تايوان در صميميت و تمايل دولت و نخبگان سرمايه داري در كنترل كامل آلودگي ترديد دارند. باور بسياري از مردم آن است كه بيشتر ثروتمندان (ازجمله بسياري از كارمندان صدر دولت ) داراي حسابهاي بانكي در خارج هستند و فرزندان خود را به آنجا مي فرستند. تايوان براي آنان فقط مكاني است براي استثمار كه مي توانند هر زمان كه بخواهند تركش كنند. اولويت دادن حكومت كومين تانگ به رشد اقتصادي به بهاي حفاظت محيطزيست، بيش از همه جا در خطمشي آن در مورد صنايع پتروشيمي درسالهاي اخير آشكار از مي شود سال 1960 صنايع پتروشيمي و صنايع مربوط به آن - به طور عمده مصنوعات، منسوجات و پوشاك هايي كه ازالياف مصنوعي ساخته مي شوند و كالاهاي پلاستيكي - پايه هاي رشد اقتصادي تايوان را كه صادرات در راس آن است تشكيل مي دهند. تا پايان سالهاي 1980 اين صنايع بالاترين سهم را در درامدهاي صادراتي داشتند. بعدها در اواسط سالهاي 1980 وسايل ماشين آلات برقي به اين پايه رسيدند. از سوي ديگر صنايع پتروشيمي و صنايع مربوط به آن در انحطاط محيطزيست و به خطر انداختن سلامت مردم سهمي عمده داشتند. از سالهاي نخست 1980 به بعد خطمشي اقتصادي دولت رشد ساختار صنعتي خود بوده است. با تبديل صنايع عمدتا كاربر به صنايع سرمايه بر و صنايعي برپايه پژوهش و توسعه، تكنيك عالي، صنايعي با ارزش افزوده بالا مانند ارتباطات، كامپيوتر، فلزات نيمه هادي، صنايع فضايي، تجهيزات پزشكي و صنايع ماشيني با تكنولوژي سطح بالا اگر بتوانند جايگزين صنايع بسيارآلوده ساز، به ويژه صنايع فلز، پتروشيمي و صنايع مربوطه شوند، انحطاط محيطزيست تا حدودي كاهش خواهد يافت، گر چه كل مصرف انرژي همان گونه بالا خواهد ماند و فشار سنگيني برمحيطزيست خواهد بود. اكنون آشكار شده است كه تا زماني كه صنايع پتروشيمي و صنايع مربوط به آن ارز خارجي به كشوروارد مي كنند، دولت قصد محدود ساختن آنها را ندارد. پافشاري در ساختن پنجمين و ششمين پالايشگاه تقطيرنفت نمادي از اين خطمشي دولت است. اين پالايشگاه مواد خام صنايع پتروشيمي را براي كارخانه 30000 پايين دست توليدمي كنند. در پايان سال 1980 دولت اعلام كرد كه چون موادخام صنايع پتروشيمي كه درداخل كشور توليد مي شود از حدنصاب لازم كمتر است، دولت بايد دو پالايشگاه جديد تصفيه و تقطير نفت يعني پنجمين وششمين پالايشگاه تقطير نفت را بسازد و در سال 1987 برنامه خود را مبني بر ساختن پنجمين كارخانه در جنوب تايوان اعلام كرد. مردم منطقه، بي درنگ با تشكيل كميته خودياري مخالفت خود را با اين برنامه اعلام كردند و يك جنبش سراسري را كه سه سال به درازا كشيد آغاز كردند. اين جنبش محكوم به شكست بود زيرا مردم منطقه و هواداران حفظ محيطزيست با يك تحول سياسي - صنعتي كه ماشين حكومتي را در اختيار داشت مي جنگيدند. در سپتامبر 1991 ساختمان كارخانه پنجم با 6000 عضو پليس در محل آغاز جنبشي شد مشابه در مخالفت با ساختن ششمين كارخانه كه دولت در سال 1993 قصد ساختن آن را داشت آغاز شد. گذشته از اينها وقتي شركت پلاستيك سازي فورموز كه بزرگترين گروه تجاري خصوصي و يكي از بزرگترين آلوده سازان تايوان است در پايان سالهاي اعلام 1980 كرد كه قصد دارد در آينده سرمايه گذاري خود را به چين انتقال دهد. دولت تا مي توانست كوشيد با وعده هاي اقتصادي و تهديدهاي سياسي شركت را وادار به ادامه سرمايه گذاري در تايوان كند. سرانجام شركت پلاستيك سازي با اين شرط كه بتواند ششمين پالايشگاه تقطير نفت را بسازد با دولت موافقت كرد. گرچه از هنگام تشكيل حزب جديد مخالف (حزب دموكراتيك پيشرو ) در سال از 1989 قدرت سياسي كومين تانگ كاسته شده است. اما خطمشي اساسي آن يعني سمتگيري در جهت رشد تغيير زيادي نكرده است. در انتخابات اخير بسياري از سرمايه داران ثروتمند و حاميان آنان به نمايندگي مجلس قانونگذاري انتخاب شدند. اين نسل جديد كه مردم تايوان آنان را قانونگزاران گاوزرين مي نامند، از طريق قوانيني كه خود ساخته اند، از منافع سرمايه داري با موفقيت دفاع مي كنند. پيداست يك مجموعه پرتوان صنعتي - سياسي با ايده ئولوژي توسعه گرا، بزرگترين تهديد براي محيطزيست در تايوان است. تحت اين شرايط سياسي - اقتصادي جاي شگفتي نيست كه اداره حفظ محيط زيست در كنترل آلايندگان موفقيت زيادي نداشته است. انحطاط محيطزيست با سرعت بسيار ادامه دارد. اميدي نيست كه رشد اقتصادي در موقعيت كنوني بتواند براي مردم تايوان زندگي بهتري به ارمغان بياورد. برعكس سقوط تخريب محيط اجتماعي ومحيطزيست به تدريج جزيره را به سوي انهدامي بدون بازگشت مي كشد. منبع: ترجمه Plaaet: الف. شريعت زاده