Hamshahri corpus document

DOC ID : H-750618-4985S1

Date of Document: 1996-09-08

زندگي دوم ماتيس به بهانه برپايي نمايشگاهي از آثارهنري ماتيس در پاريس ماتيس عليرغم كهولت سن و ضعف جسماني در 78 سالگي درخواست پرستار خويش را پذيرفت و به ديوارنگاري عبادتگاه كوچكي درونس مشغول شد. واحد رسانه هاي خارجي - در بنياد مونابيسمارك پاريس نمايشگاهي از آثارهنري ماتيس برپا شده است. به گزارش خبرگزاري رويتر در اين نمايشگاه كه تا هفدهم شهريور ادامه خواهد يافت آثاري از اين هنرمند كه در دوران زندگي دوم وي كشيده شده اند به نمايش درآمده است. هنري ماتيس نقاش فرانسوي در آخرين دهه عمرش پس از يك عمل جراحي كه او را از بيماري مهلكي نجات داد، زندگي سختي داشته در است اين دوران ذهن پوياي ماتيس بيش از هر چيز در جستجوي خلوص چهره انساني بود. ماتيس از زمره نقاشاني است كه به تعادلي هماهنگ ميان طبيعت و ذهن، حواس و فكر، زندگي و آگاهي سالم مي رسند. او باريكه اي ميان جهان و خود كشف مي كند كه در آن ميدانهاي انرژي اين دو يكديگر را خنثي مي كنند. در همين باريكه است كه او عافيتگاه امن خويش را باز مي يابد. در اين نمايشگاه بارها و بارها انسان با نقاشيها و طرحهايي مواجه مي شود كه تنها از خطوطي ساده كه با زغال كشيده شده اند و چهره هاي بيضي شكل با خطوطي به جاي چشم، بيني و دهان را نشان مي دهند. در اين دوران عنصر خط در آثارماتيس اهميتي بيشتر يافت. او نقاشيهاي فراواني از نوه ها و مدلهايش كشيده و در بيش از صد تابلوي آبرنگ، چاپ سنگي و ليتوگرافي به نمايش درآمده در اين نمايشگاه انسان به خوبي متوجه مي شود كه ماتيس چگونه فرمهاي طبيعي را تغيير داده است و از رنگ بسيار استادانه بهره برده است. پس از اينكه در ماتيس 1941سال تحت عمل جراحي قرار گرفت به لويي آراگون محرمانه چنين گفت: من روياي زندگي دوم را در سر دارم، بهشتي كه در آن مي توانم روي گچ نقاشي آبرنگ بكشم. هفت سال بعدماتيس به اين رويا نزديك شد. وي عليرغم كهولت سن و ضعف جسماني در 78 سالگي درخواست پرستار خويش را پذيرفت و به ديوارنگاري عبادتگاه كوچكي درونس مشغول شد. رنگهاي زرد، آبي و سبز درخشان، پنجره هايي با شيشه هاي رنگي و شكل بندي محكم محل پيوند سياه قلم هاي روي آجر و سراميك هاي سفيد دركنار يكديگر قرار گرفته اند تا اين عبادتگاه را به بهشت آرامش تبديل كنند. نمايشگاه همچون كارگاه ماتيس ديوارهايي دارد كه از سقف تا زمين از نقاشيها و طرحها پوشانده شده است. پرتره هاي او هرچه ساده تر و انتزاعي تر باشند، بيشتر شخصيت مدل را بيان مي كنند. ماتيس طرحهايي بيضي شكل رسم مي كرد و پس از رسم چند چهره آنها را پاك مي كرد. آنچه باقي مي ماند نقشي روحاني و زيبا از ابروها، بيني و دهان بود. بعدها او به سادگي يك بيضي خالي مي كشيد و زير آن شكلي مثل يقه ناقوس مانند كه يادآور راهبان بود مثل نقاشي سنت دومينيك كه در سال 1949 و 1950 آن را ترسيم كرد. در اين دوره ماتيس يكي از شاهكارهايش از فرمهاي منحني شكل را خلق كرد. اين Nubleuتابلو نام داشت كه در سال 1952 ترسيم شده بود. پيراشنايدر متصدي اين نمايشگاه مي گويد: مردم در باره ده سال آخر زندگي ماتيس چيزهاي زيادي مي دانند كه بيشتر به علت كار وي در عبادتگاه ونس است. پيشرفت او به سوي چهره انساني و اخلاقيات نشان از شكوفايي و رشد او دارد. از رئاليستي ترين پرتره تا ماسكها و طرحهاي خالي بيضي شكل همه به يك سينماي بي پايان شباهت دارند، مثل چهارچوبهايي كه به سمت يكديگر هدايت شده اند. كلود دوتهويت نوه 64 ساله ماتيس مي گويد: او خصوصياتي را كه نسبت به آنهاحساسيت بيشتري داشت تشديد مي كرد. به همين دليل بعضي از مدلهاي او هرگز او رانبخشيدند. من خودم مدتي مدل پدربزرگم بودم. اما در نوزده سالگي در اثر آسيبي كه به نزديك ابرويم وارد شد تجربه ام پايان يافت. من به ماتيس گفتم چه اتفاقي برايم رخ داده و انتظار همدردي از جانب او را داشتم. اما عكس العمل ماتيس كاملا برعكس بود. وي به من گفت: خوب دوست من. من ديگر نمي توانم با تو كار كنم. تو تقارن صورتت را به هم زده اي. ماتيس در سالهاي آخر عمرش از مشكلات قلبي و تنگي نفس رنج مي برد اما اين مسئله باعث نمي شد كه او از تلاش براي ادامه كارش باز بماند. وي چهار روز قبل از مرگش در سال 1954 در هشتادمين سال تولدش از يك قلم موي بلند بامبو استفاده كرد و تصاوير بزرگي از سه نوه اش روي سقف ترسيم كرد. ماتيس بعدها چنين توضيح داد: من آنها را روي سقف كشيدم كه هميشه پيش من باشند، به ويژه شبها، به اين صورت من كمتر احساس تنهايي مي كنم. زيرنويس عكس: چشم انداز كوليورا