Hamshahri corpus document

DOC ID : H-750527-3582S1

Date of Document: 1996-08-17

ميعاد اهل نظر در دل شهر اصفهان . اصفهان - خبرنگار همشهري: اصفهان شهر گنبدهاي فيروزه اي، كتيبه ها، مساجد، تكايا و حسينيه هاي كهن و ديرپا، در دل خود زيارتگاهها و امامزاده هايي را جاي داده است كه در كنار همه آنها، حوزه علميه اش تقدس ويژه اي به اين شهر تاريخي بخشيده شهري است كه آثار تاريخي، خود حكايت از وجود مردمي با فرهنگي از ديرباز دارد. امامزاده احمد (ع ) يكي از امامزاده هاي اين شهر است كه در كوچه پس كوچه هاي يك محله قديمي زيارتگاه اهل دل دردمندان و ارادتمندان اهل بيت عصمت و طهارت است. در كتاب علمي و اجتماعي اصفهان نگارش شادروان سيدمصلح الدين مهدوي آمده است: امامزاده احمد فرزند علي بن امام محمدباقر (ع ) است. علي بن محمدباقر (ع ) خود در مشهد اردهال كاشان دفن است و همه ساله در سالروز شهادت او مراسم مذهبي قاليشويان در مدفن وي برگزار مي شود. امامزاده احمد داراي مقام علم و تقوا بوده و مزارش پنجشنبه و جمعه هر هفته ميعادگاه عاشقاني است كه در خلوت دل به راز و نياز با خداي بي نياز مي نشينند و غبار غم را در درياي زلال معرفت مي زدايند. حاج كمال افتاده يكي از اعضاي هيات امناي اين امامزاده مي گويد: امام زاده احمد به دليل موقعيت محلي و قرار گرفتن در يكي از محله هاي قديمي اصفهان كه مرقد بزرگاني چون آقا شيخ محمدعلي جبل عاملي عالم و فاضل، هماي شيرازي شاعر اصفهاني. همدم السلطنه دختر اميركبير و... را در خود جاي داده است ازاهميت ويژه اي برخوردار است. او مي افزايد: بر اين اساس و با مساعدت موسسه مسئولان استان، فرهنگي، اجتماعي امامزاده احمد هم اكنون دردست تشكيل است و در اين زمينه مساعدتهاي افراد نيكوكاررا مي طلبد. مجموعه بناي مقبره و صحن امامزاده احمد در محله دروازه حسن آباد واقع در خيابان نشاط اصفهان شامل بقعه و ايوان شمالي و ايوان غربي است كه اين ايوان مشرف به صحن نسبتا وسيعي است كه عده اي از بزرگان در آن قديمي ترين آرميده اند اثر تاريخي امام زاده احمد، قطعه سنگ سياه رنگ و يكپارچه اي است به طول 3 متر كه در آستانه امامزاده و در پنجره مشبك چوبي آن مشرف به جان قرار دارد كه آن را قطعه اي از سنگ سومنات هند مي دانند. كتيبه تاريخي اين قطعه سنگ كه به خط خوانا حجاري شده سال 536 هجري را نشان مي دهد. دومين اثر قديمي امامزاده احمدلوح سنگي نفيسي است كه درايوان غربي آن و مشرف به جان نصب شده و تا سال 1307 شمسي برقرار بوده است. به طوري كه كتيبه تاريخي سردرصحن امامزاده احمد نشان مي دهد بسط و توسعه عرصه و اعياني اين امامزاده در دوره پادشاه شاه سلطان حسين صفوي به عمل آمده است. در داخل بقعه امامزاده نيز كل سوره دهر به خط ثلث طلايي برزمينه لاجوردي گچ بري شده همچنين است در ايوان غربي امامزاده قطعه سنگي به طول 46 سانتيمتر و عرض 26 سانتيمتر بر ديوار ايوان نصب شده كه نوشته آن حاكي از وقف منفعت يك راس شتر براي تامين مخارج امامزاده است. مرحوم انصاري نيز در تاريخ اصفهان و ري مي نويسد: سنگ مزار جناب امامزاده احمد از جنس الماس سياه بود كه در سال 1307 خورشيدي آن را به سرقت برده اند. ساختمان بارگاه امامزاده عبارت است از يك بقعه كوچك و در قسمت شرقي بقعه با صحني بزرگ، اطاق وسيعي است باارسي كه در اثر گذشت زمان و عدم توجه ارسي هاي آن شكسته و خراب شده است. در داخل همين اطاق چند قبر با سنگهاي نفيس مرمري و با خط نستعليق به چشم مي خورد. در كتاباصفهان و ري نوشته شده است: ظاهرا در اطراف امامزاده احمد قبرستان بزرگي بود از قرن سوم تا اوائل قرن دهم كه در زمان صفويه به خانه و باغ و بازارچه و غيره تبديل شده و احتمالا نام قديمي آن واذار بوده كه در طول زمان به باغات تبديل شده و از زمان صفويه به بعد به محله باغات شهرت يافته است. اكنون با اين توصيف به جاست كه با توجه به عظمت اين امامزاده و با در نظر داشتن قدمت محله اي كه امامزاده در آن قرار دارد، نسبت به آن توجه بيشتر مبذول شود. زيارتگاهي كه اكنون جذابيتش نسل پس از انقلاب را به خود جذب كرده مي رود تا با امعان نظر بيشتر مسئولان، به يك كانون بزرگ فرهنگي در دل شهري چون اصفهان تبديل شود.